Kącik malucha
sanostol witaminy
Preparat
wielowitaminowy
wzbogacony w wapń
sanostol suplement - napis
multi-sanostol
Syrop wielowitaminowy
z wapniem

Porady dla rodziców

cofnij

Agresja u dziecka - kiedy stanowi problem i jak na nią reagować?

„Moje maleństwo to taki słodki aniołeczek” – każdy rodzic chciałby, aby tak pozostało. Niestety nie zawsze jest idealnie, a wychowywanie dziecka to trudna sprawa i nie na wszystko mamy wpływ. Dziecko nie będzie ciągle grzeczne; czasami wstępuje w nie mały „diabełek”, ale – przeważnie – jest to zachowanie normalne. Jednak jeżeli złość zamienia się w agresję, wtedy trzeba zastanowić się nad jej przyczynami. Kiedy negatywne zachowania u podopiecznego stanowią problem?

Jeszcze złość czy już agresja?

Zdarza nam się zdenerwować, zakląć czy nawet zniszczyć jakiś przedmiot w przypływie gniewu, ale w normalnej sytuacji nie kierujemy tej agresji przeciwko drugiemu człowiekowi. Dzieci nie potrafią jeszcze radzić sobie z negatywnymi emocjami. Pierwsze negatywne zachowania u maluchów obserwowane są w wieku około 2 lat, gdy dzieci są już świadome swojego „ja”, własnych potrzeb, tego, co im się podoba, a co nie, i wyrażają to na różny sposób. Negatywne zachowania przybierają na sile w wieku przedszkolnym, gdy dzieci mają kontakt z rówieśnikami.

W tym okresie dochodzą nowe emocje: stres, frustracja, strach, niezadowolenie. Zachowania, które powinny wzbudzić niepokój u rodziców i opiekunów to:

 bicie innych i wywoływanie bójek,

 reagowanie złością, płaczem i krzykiem na uwagi i odmowy,

 używanie wulgaryzmów,

 chęć niszczenia przedmiotów,

 kłótnie i groźby,

 przezywanie i obmawianie innych dzieci,

 autoagresja, czyli negatywne zachowania skierowane przeciwko sobie.

Obserwując agresywne zachowania, należy podjąć kroki w celu ich ukrócenia. Wychowywanie polega na znalezieniu kompromisu pomiędzy postawą uległą a łobuzerską.

Różne przyczyny agresji u dziecka

Gdy złość przeradza się w agresję, warto poszukać przyczyn takiego stanu rzeczy, a jeżeli nie możesz sobie z tym poradzić, polecamy wizytę u dziecięcego psychologa, który pomoże zlokalizować źródło problemu. Do najczęstszych przyczyn agresji u dziecka należą:

Oziębłość uczuciowa w rodzinie i brak ciepła. Gdy maluch czuje się niekochany, traci poczucie bezpieczeństwa, a to może skłaniać go do agresji. O roli uczuć i dotyku w rozwoju dziecka pisaliśmy więcej na blogu Sanostolu.

Domowe konflikty rozwiązywane za pomocą kłótni, krzyków i bójek. Jeżeli dziecko widzi nieprawidłowe wzorce zachowań, będzie je przejmowało. Agresja w domu, słowna, fizyczna lub uczuciowa, przekłada się na agresywne zachowania dziecka poza domem i może być trudna do wyeliminowania, gdyż podopieczny czerpie na co dzień negatywne wzorce.

Niskie poczucie własnej wartości. Gdy dziecko jest niedowartościowane, wymaga się od niego zbyt dużo, nie jest w stanie sprostać zadaniom, może to w nim wywoływać zachowania agresywne i autoagresywne.

Poczucie zagrożenia. Jeżeli dziecko jest czymś przestraszone w domu, w przedszkolu, w szkole, źle czuje się wśród rówieśników i musi ciągle „walczyć”, będzie to powodem impulsywnych zachowań. W takich sytuacjach nie można zostawiać dziecka samemu sobie, lecz koniecznie trzeba zidentyfikować źródło problemu i podjąć kroki zapobiegawcze. Przemoc rodzi przemoc, bicie dziecka czy „klapsy” są niedopuszczalną metodą wychowawczą, która będzie tylko pogłębiała problem.

Nowe sytuacje. Do stresujących sytuacji mogą należeć: nowa szkoła, rozwód rodziców, śmierć kogoś w rodzinie itd.

Choroby. Czasami źródłem agresji u dziecka są czynniki niezależne ani od rodziny, ani od środowiska. Jeżeli dziecko jest bezpodstawnie agresywne i ciężko nad nim zapanować, być może w grę wchodzi zespół aspergera lub autyzm – choroby, które w lekkich postaciach mogą być trudne do wykrycia, ale rzutują na zachowanie małego człowieka.

Jak reagować?

Złość i agresja zazwyczaj nie biorą się same z siebie, dlatego najważniejsze jest poznanie przyczyny negatywnego zachowania. Nikt nie jest z natury dobry lub zły; zachowanie jest zawsze wypadową wielu czynników rodzinnych i środowiskowych. Jeżeli nie potrafisz na własną rękę dojść do tego, dlaczego dziecko zachowuje się tak, a nie inaczej, nie bój się skorzystać z pomocy profesjonalistów.

Podstawą w rozwiązywaniu konfliktów jest rozmowa oraz zainteresowanie. Jeżeli rodzic myśli, że problemy dziecka nie mają znaczenia, to niestety jest w ogromnym błędzie, a gniew często bywa odpowiedzią na brak zainteresowania i próbą zwrócenia na siebie uwagi.

Nigdy nie należy reagować agresją na agresję, a zamiast karania lepiej postawić na inne sposoby rozwiązywania konfliktów i naukę radzenia sobie z agresją: wspólne spędzanie czasu, aktywność fizyczna, kontrola oddechu itd. Naucz dziecko rozpoznawać własne emocje i je ujarzmiać.

Odreagowywanie stresu poprzez uprawianie sportu lub inne aktywności, to doskonały sposób na to, by nauczyć dziecko, że negatywnych emocji nie należy w sobie tłumić, ale też nie wolno ich wyładowywać na innych ludziach. Problemu agresji u dziecka pozbędziesz się, jeżeli stres i złość znajdą inne ujście.

Oceń artykuł:
Jeszcze nie oceniano
Artykuły polecane
zamknij

Niniejsza strona korzysta z plików cookie w celach statystycznych oraz ułatwienia korzystania z serwisu. Ustawienia te można zmienić. Szczegółowe informacje o plikach Cookies znajdują się w Polityce dotyczącej cookies.